Dzieła sztuki w kategorii Galeria sztuki

„Lady Atom” (2022) Rolanda Kościółka to szkliwiona rzeźba ceramiczna z limitowanego cyklu Lady. Każda rzeźba powstaje w nakładzie do 30 egzemplarzy i ma unikatowy motyw kolorystyczny, przedstawiający kobietę w długiej sukni w futurystycznym, biotechnologicznym świecie.

„Lady Atom” (2022) Rolanda Kościółka to szkliwiona rzeźba ceramiczna z limitowanego cyklu Lady. Każda praca powstaje w nakładzie do 30 sztuk, z unikatowym motywem kolorystycznym, przedstawiającym kobietę w długiej sukni w futurystycznym, biotechnologicznym świecie.

„Lux 7707” (2023) Rafała Wieczorka to ręcznie malowany, abstrakcyjny obraz akrylowy na płótnie z cyklu Lux. Dominujące odcienie szarej platyny tworzą minimalistyczne studium światła, idealne do nowoczesnego salonu, biura lub eleganckiego gabinetu.

„Lux 8813” (2018) Rafała Wieczorka to ręcznie malowany, abstrakcyjny obraz akrylowy na płótnie z cyklu Lux. Dominujące żółto-złote odcienie tworzą studium światła, idealne jako nowoczesny obraz do salonu, biura lub eleganckiego gabinetu.

„Lux 0171” (2017) Rafała Wieczorka to abstrakcyjny obraz akrylowy na płótnie z cyklu Lux, poświęcony tematowi światła. Minimalistyczna kompozycja w żółtych odcieniach idealnie dopełni nowoczesne wnętrza salonu, biura lub gabinetu.

„Koncert Organowy” (2022) Rafała Labijaka to olej na reliefowym podkładzie (płyta HDF), 100 × 100 cm. Struktura warstw buduje spektakl światła i cienia – jak tytułowy koncert organowy. Praca była wystawiana i reprodukowana w katalogu „Sztuka kochania…”.

„Prośba o księżyc” (2023) – monotypia Rafała Labijaka, olej na tekturze, 57 × 76 cm. Emocjonalny szkic – zapis chwili, który artysta wykorzystuje jako bazę do późniejszych obrazów; reprodukowana w katalogu „Sztuka kochania…”.

Grafika „Fatum” (1999) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta (monochromatyczna), 50 × 50 cm (kwadrat). Centralna postać nagiej kobiety wpisana w surrealny pejzaż pełen fantastycznych stworzeń i roślin; motyw słońca i kręgu sugeruje cykliczność życia i nieuchronność losu.

Grafika „Siedem Moich Żeber” (2011) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta (monochromatyczna), 50 × 50 cm (kwadrat). Centralna postać mężczyzny na tronie wśród mitycznych stworzeń (ptaki, ryby) i roślin; kompozycja o układzie gwiazdy, gęsty światłocień, symboliczny oniryzm.

Grafika „Dziki Łyk Pierwotnej Herbaty” (2014) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, 94 × 67 cm (poziom). Nad przestrzenią unoszą się grzyby – część z architektonicznymi detalami (pagoda) – pomiędzy którymi przemieszczają się dzikie psy/wilki; gęsty światłocień, surrealna symbolika.

Grafika „Meteorologia Przypadkowych Halucynacji” (2002) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Realistyczna ciężarówka pod sklepieniem lewitujących grzybów; precyzyjna kreska, głęboki światłocień i wielowarstwowa symbolika.

Grafika „Statyka Głębin” (2004) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Na ciemnym tle sofa i unoszący się nad nią koliber; po prawej skrętne wieże/kolumny. Mistrzowski światłocień, realizm detalu i oniryczna symbolika.

Grafika „O Świcie Zakwitł Czarny Ocean” (2002) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Surrealna scena świtu: kwiaty wynurzające się z mroku, statek spleciony z roślinnością, smok i architektoniczna struktura niczym most/forteca; mistrzowski światłocień i gęsta symbolika.

Grafika „Kwiaty Nocy” (2002) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Trzy świetliste kwiaty na tle nocnego nieba i sierpa księżyca; mistrzowski światłocień, precyzja detalu i oniryczna symbolika.

Grafika „Chabrowy Księżyc Pól Mrozowych” (2011) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta, 94 × 67 cm (poziom). Oniryczna scena: skrzydlata świnia, unoszące się zwierzęta i monumentalny byk na pierwszym planie; mistrzowski światłocień i gęsta symbolika.

Grafika „Serce Wrocławia” (2016) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta, 49 × 60 cm (pion). Monochromatyczne anatomiczne serce wypełnione motywami wrocławskiej architektury; mistrzowski światłocień i detale budujące oniryczny klimat miasta.

Grafika „Księżycowy Ogród” (2020) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta, 40 × 53 cm (pion). Oniryczna kompozycja łącząca realizm detalu (płatki, kolce róż) z mrocznym światłocieniem i bogatą symboliką.

Obraz „Jezioro Płaskie” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na płótnie, 21 × 30 cm (pion). Kameralna notatka malarska natury z Pleneru Jerzwałd 2024 — próba zatrzymania ulotnej gry światła, powietrza i czasu.

Obraz „Pamiątka” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na desce, 30,5 × 21 cm (poziom). Ulotna notatka malarska natury z Pleneru Jerzwałd 2024 — próba zatrzymania chwili, światła i pamięci widzenia.

Obraz „Zdarzenia” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na płótnie, 30 × 40 cm (pion). Malarska refleksja o wolności kobiet i decyzyjności o ciele: kontrast gęstej, obcej materii z delikatnością spojrzenia buduje niejednoznaczną narrację.

Obraz „Znaleziony 2” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na płótnie, 34,5 × 40,5 cm (pion). Ulotna notatka malarska natury z Pleneru Jerzwałd 2024 — o efemeryczności obcowania z pejzażem i pamięci widzenia.

Obraz „Znaleziony 1” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na płótnie, 30 × 24 cm (poziom). Ulotna notatka malarska natury z Pleneru Jerzwałd 2024 — o efemeryczności kontaktu z pejzażem i pamięci widzenia.

Obraz „Pomiędzy 4” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na płótnie, technika własna, 145 × 115 cm (poziom). Liminalna kompozycja zawieszona między widzialnym a odczuwalnym; sylwetka człowieka konfrontuje przestrzeń, pamięć i emocje. Prezentowany na wystawie „Pomiędzy” w CSW Zamek Ujazdowski (22.02–24.03.2024).

Obraz „Pomiędzy 3” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na płótnie, technika własna, 145 × 115 cm (poziom). Liminalna kompozycja zawieszona między widzialnym a odczuwalnym; sylwetka człowieka konfrontuje przestrzeń, pamięć i emocje. Prezentowany na wystawie indywidualnej „Pomiędzy” w CSW Zamek Ujazdowski (22.02–24.03.2024).