Dzieła sztuki w kategorii Dzieła Sztuki

„Prośba o księżyc” (2023) – monotypia Rafała Labijaka, olej na tekturze, 57 × 76 cm. Emocjonalny szkic – zapis chwili, który artysta wykorzystuje jako bazę do późniejszych obrazów; reprodukowana w katalogu „Sztuka kochania…”.

Grafika „Fatum” (1999) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta (monochromatyczna), 50 × 50 cm (kwadrat). Centralna postać nagiej kobiety wpisana w surrealny pejzaż pełen fantastycznych stworzeń i roślin; motyw słońca i kręgu sugeruje cykliczność życia i nieuchronność losu.

Grafika „Siedem Moich Żeber” (2011) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta (monochromatyczna), 50 × 50 cm (kwadrat). Centralna postać mężczyzny na tronie wśród mitycznych stworzeń (ptaki, ryby) i roślin; kompozycja o układzie gwiazdy, gęsty światłocień, symboliczny oniryzm.

Grafika „Dziki Łyk Pierwotnej Herbaty” (2014) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, 94 × 67 cm (poziom). Nad przestrzenią unoszą się grzyby – część z architektonicznymi detalami (pagoda) – pomiędzy którymi przemieszczają się dzikie psy/wilki; gęsty światłocień, surrealna symbolika.

Grafika „Meteorologia Przypadkowych Halucynacji” (2002) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Realistyczna ciężarówka pod sklepieniem lewitujących grzybów; precyzyjna kreska, głęboki światłocień i wielowarstwowa symbolika.

Grafika „Statyka Głębin” (2004) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Na ciemnym tle sofa i unoszący się nad nią koliber; po prawej skrętne wieże/kolumny. Mistrzowski światłocień, realizm detalu i oniryczna symbolika.

Grafika „O Świcie Zakwitł Czarny Ocean” (2002) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Surrealna scena świtu: kwiaty wynurzające się z mroku, statek spleciony z roślinnością, smok i architektoniczna struktura niczym most/forteca; mistrzowski światłocień i gęsta symbolika.

Grafika „Kwiaty Nocy” (2002) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta na płycie miedzianej, odbitka na papierze bawełnianym Zurkal, 94 × 67 cm (poziom). Trzy świetliste kwiaty na tle nocnego nieba i sierpa księżyca; mistrzowski światłocień, precyzja detalu i oniryczna symbolika.

Grafika „Chabrowy Księżyc Pól Mrozowych” (2011) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta, 94 × 67 cm (poziom). Oniryczna scena: skrzydlata świnia, unoszące się zwierzęta i monumentalny byk na pierwszym planie; mistrzowski światłocień i gęsta symbolika.

Grafika „Serce Wrocławia” (2016) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta, 49 × 60 cm (pion). Monochromatyczne anatomiczne serce wypełnione motywami wrocławskiej architektury; mistrzowski światłocień i detale budujące oniryczny klimat miasta.

Grafika „Księżycowy Ogród” (2020) autorstwa Przemysława Tyszkiewicza. Akwaforta i akwatinta, 40 × 53 cm (pion). Oniryczna kompozycja łącząca realizm detalu (płatki, kolce róż) z mrocznym światłocieniem i bogatą symboliką.

Obraz „Jezioro Płaskie” (2024) autorstwa Piotra Trusika. Olej na płótnie, 21 × 30 cm (pion). Kameralna notatka malarska natury z Pleneru Jerzwałd 2024 — próba zatrzymania ulotnej gry światła, powietrza i czasu.